Do konfiskaty wystarczy jeden piracki plik • peb, filmweb, rapidshare, torrent

dawidg napisał(a):chyba sobie żartujesz? to komercyjne oprogramowanie, na którym zarabia się dużą kasę napędza wszystko. gdyby wszystko było darmowe, to rozwój komputerów by stanął na poziomie atari.

dawidg napisał(a):natomiast niższe ceny tak. kupił byś oryginalną grę za 100zł? nie! a za 10zł? tak! i to by napewno ponad 10 razy więcej osób kupowało, wiec były by większe zyski i wszyscy są happy.

dawidg napisał(a):kupił byś oryginalną grę za 100zł? nie! a za 10zł? tak! i to by napewno ponad 10 razy więcej osób kupowało, wiec były by większe zyski i wszyscy są happy.

żeby gra kosztowała 10 złotych to musiała by byc sprzedawana przez internet i przesyłana za pomocą sieci a nie w pudełku.

tonej napisał(a):żeby gra kosztowała 10 złotych to musiała by byc sprzedawana przez internet i przesyłana za pomocą sieci a nie w pudełku.

istnieje hadel muzyką przez internet, więc czemu nie gry?

Guska napisał(a):Dziś znalazłam artykuł w którym napisane jest że nie karani będą Ci co ściągają tylko Ci co udostępniają.

KaruzeL napisał(a):Tyle że automatycznie gdy używasz p2p, czyli torrentów, emulów, bearsherów i innych bzdetów udostepniasz plik ściągany innym użytkownikom sieci

Guska napisał(a):Dziś znalazłam artykuł w którym napisane jest że nie karani będą Ci co ściągają tylko Ci co udostępniają.Więc my ściągający możemy na razie spać spokojne,póki co.Ale i na nas coś znajdą..

Czesiek_PL napisał(a):Polską Partie Piratów

Ściąganie z internetu podzieliło ludzi na jego zwolenników i przeciwników. A raczej na tych, którzy uważają, że nikomu tym nie szkodzą i tych, którym ten proceder zmniejsza zarobki. Do tej pory z sieci brano muzykę, oprogramowanie i filmy. Do tego zestawu dołączyły niedawno programy telewizyjne.

Polska produkcja telewizyjna jest chyba coraz lepsza. Niektóre mydlane opery utrzymują się latami, niektóre mają rzesze oddanych fanów, o niektórych programach i talk show dużo się słyszy. Jednak to wszystko blednie w porównaniu z kunsztem telewizyjnym, który prezentują
Stany Zjednoczone (co nikogo oczywiście nie dziwi). Tam na lepsze pomysły nie żałuje się pieniędzy. Wyznacznikiem tego, co jest dobre są wskaźniki oglądalności (dochodzące do setek milionów). Dobra oglądalność to za mało, dlatego wielu odcinków doczekają się tylko najlepsze z najlepszych programów.

Amerykańskie superseriale produkowane są w seriach po mniej więcej 22 okołogodzinne odcinki. Emitowane są od października do maja, z kilkoma dłuższymi przerwami podczas roku - od połowy grudnia do połowy stycznia, a potem od połowy marca do połowy kwietnia. Ich mocnym punktem jest obsada aktorska. Czasami zatrudnia się wielkie nazwiska, znane z produkcji znacznie bardziej prestiżowych niż telewizyjna - np. Anne Heche czy Salma Hayek. Inne gwiazdy wypływają dopiero na fali telewizyjnej popularności, która otwiera im drogę do kariery.
Niejednokrotnie zdarza się, że los całego przedsięwzięcia spoczywa w rękach aktorów, bez których ciągnięcie serialu nie miałoby sensu. W końcu odtwórca danej roli w oczach widza jest postacią, którą gra. Zmiana "twarzy" nie wchodzi więc w grę. Gwizdy potrafią wykorzystać tę sytuację żądając satysfakcjonujących wynagrodzeń w zamian za lojalność.

Fabuła mega-seriali zbudowana jest tak, aby trzymać w napięciu od pierwszego do ostatniego odcinka. Wygodne jest prezentowanie dużej ilości bohaterów po to, aby mnogość wątków nie znudziła widza oraz aby scenarzysta miał więcej wytchnienia - im więcej postaci, tym mniej czasu trzeba poświęcać każdej z nich. Taki zabieg zastosowano np. w Heroes czy Lost. Serie zgrabnie łączą się ze sobą, ciągnąc wątek przewodni bez wydumanych
komplikacji spowalniających akcję. I co najważniejsze - kiedy spada jakość, dzieło po prostu się kończy, aby nie psuć mu reputacji.

Dopóki nie jesteśmy świadomi dobrodziejstw telewizji emitowanej za granicą, jesteśmy bezpieczni. Element zamętu pojawia się jednak, kiedy dotrze do nas informacja o cudach z małego ekranu albo kiedy któraś z polskich stacji postanowi emitować dany serial. Na kolejny odcinek trzeba czekać aż tydzień, a kiedy seria się skończy, przyjdzie czekać pół roku na kolejną! A za granicą emitowane są dwie serie w przód... Wtedy pojawia się pokusa - a może by tak ściągnąć go z internetu?

Polacy dali złapać się na haczyk co najmniej kilku produkcji - Zagubionych, Gotowych na wszystko, Skazanego na śmierć, Kochanych Kłopotów,
Życia na fali czy Weroniki Mars. Szperając po zasobach internetu natknęliśmy się także na seriale, których u nas jeszcze nigdy nie było, a które zyskały już grono stałych fanów - np. Heroes czy Men in Trees. Dodatkowym plusem tych seriali jest to, że często nadawane są w jakości HD (high definition), co nawet przy zrzuceniu obrazu do komputera daje doskonały efekt. Co można jeszcze dodać? Pliki umieszczane w internecie poddawane są montażowi po to, aby leciały bez reklam. Na drodze do pełnego szczęścia może stanąć bariera językowa, nie pozwalająca na zrozumienie wszystkiego. Okazuje się jednak, że ściąganie seriali z netu jest tak popularne, że do każdego nowego odcinka dostępne są (czasem bardzo dobre) napisy po polsku. A jeśli komuś przeszkadza drętwy lektor i fatalne (!) tłumaczenia w polskiej TV, to wersji angielska jest nawet lepsza.

Telewizja nie widzi nam się jako przemysł godny porównania z fonografią czy kinematografią a przecież ściąganie seriali z internetu to dokładnie to samo co ściąganie muzyki i filmów.
Po pierwsze tracą na tym polskie stacje telewizyjne, kupujące licencję amerykańskich hitów. Po drugie tracą wydawnictwa sprzedające całe serie na płytach DVD - po co kupować jeden sezon za 130 zł, jeśli czysta płyta DVD kosztuje 1,50 zł? Po trzecie tracą płatne telewizje takie jak HBO, na których antenie pojawia się dużo smakowitych kąsków. Nawet Amerykanie, zamiast wykupić prawo do oglądania danej stacji, wolą rano nacisnąć "download" aby wieczorem cieszyć się nowym odcinkiem np. Entourage.

Producenci telewizyjni muszą się bronić. Po pierwsze głoszą wszem i wobec że jest to takie samo piractwo jak ściąganie innych dóbr chronionych prawami autorskimi. Po drugie udostępnili możliwość ściągnięcia odcinków legalnie - oczywiście po uiszczeniu opłaty.

Problem ściągania z Internetu należy zostawić każdemu do rozliczenia z własnym sumieniem. Piractwo brzmi poważnie, ale trzeba mieć dużo silnej woli, aby nie ulec pokusie. Tym bardziej, że obecnemu użytkownikowi mediów przestają wystarczać sztywne ramówki, do których trzeba się dostosować, złe tłumaczenia i brak dostępu do nowości. Forma odbioru tej nielegalnej telewizji spełnia więc oczekiwania nowoczesnego telewidza. Może w końcu ktoś wyciągnie z tego wnioski, i to telewidz zacznie dyktować warunki.